เสาอากาศแบบรอบทิศทางอัลตร้าไวด์แบนด์ ANT0104

สำหรับการวัดค่าสัมประสิทธิ์การแผ่รังสีของเสาอากาศ (D) ในทางปฏิบัติ เราจะกำหนดค่านี้จากมิติของระยะการแผ่รังสีของลำแสงเสาอากาศ

ค่าการกระจายทิศทาง (Directivity) D คืออัตราส่วนของความหนาแน่นกำลังการแผ่รังสีสูงสุด P(θ,φ) Max ต่อค่าเฉลี่ย P(θ,φ)av บนทรงกลมในบริเวณระยะไกล และเป็นอัตราส่วนที่ไม่มีมิติซึ่งมีค่ามากกว่าหรือเท่ากับ 1 สูตรการคำนวณมีดังนี้:

นอกจากนี้ ค่าการกระจายทิศทาง D สามารถคำนวณได้จากสูตรต่อไปนี้:

D = 4 PI / Ω _A

ในทางปฏิบัติ การคำนวณค่า D โดยใช้ลอการิทึม มักใช้เพื่อแสดงถึงอัตราขยายทิศทางของเสาอากาศ:

D = 10 log ⁡ d

ค่าการกระจายทิศทาง D ข้างต้น สามารถตีความได้ว่าเป็นอัตราส่วนของระยะครอบคลุมทรงกลม (4π เรเดียน²) ต่อระยะลำแสงของเสาอากาศ ω_A ตัวอย่างเช่น หากเสาอากาศแผ่รังสีเฉพาะไปยังพื้นที่ครึ่งทรงกลมด้านบน และระยะลำแสงของมันคือ ω_A = 2π เรเดียน² ค่าการกระจายทิศทางของมันคือ:

หากนำค่าลอการิทึมของทั้งสองข้างของสมการข้างต้นมาใช้ จะได้ค่าอัตราขยายทิศทางของเสาอากาศเมื่อเทียบกับสภาวะไอโซโทรปี ควรสังเกตว่าอัตราขยายนี้สามารถสะท้อนได้เฉพาะรูปแบบการแผ่รังสีทิศทางของเสาอากาศเท่านั้น โดยมีหน่วยเป็น dBi เนื่องจากไม่ได้พิจารณาประสิทธิภาพการส่งสัญญาณเป็นอัตราขยายในอุดมคติ ผลการคำนวณมีดังนี้:

3.01 คลาส: : dBi d = 10 log ⁡ 2 วัสดุ

หน่วยของอัตราขยายของเสาอากาศคือ dBi และ dBd โดยที่:

DBi: คืออัตราขยายที่ได้จากการแผ่รังสีของเสาอากาศเมื่อเทียบกับแหล่งกำเนิดจุด เนื่องจากแหล่งกำเนิดจุดมี ω _A=4π และอัตราขยายแบบทิศทางคือ 0dB

DBd: คืออัตราขยายของการแผ่รังสีของเสาอากาศเมื่อเทียบกับเสาอากาศไดโพลครึ่งคลื่น

สูตรการแปลงระหว่าง dBi และ dBd คือ:

คลาส 2.15: : dBi 0 วัสดุ DBD